Draadloos internet is nu ruim 10 jaar beschikbaar voor iedereen. Wat eens een gadget was, is nu de standaard op elk mobiel apparaat. Maar hoe staat het nu met de veiligheid?

Wi-Fi heeft een slecht trackrecord als het op beveiliging aankomt. Het begint in 1999, als samen met de eerste Wi-Fi-consumentenapparatuur WEP en WPA als beveiligingmechanismen worden geïntroduceerd. WEP wordt direct door de fabrikanten omarmd als standaard, maar ondersteuning voor het veiligere WPA is zeldzamer. WPA is ontworpen in afwachting van de officiële 802.11i standaard. Het voorziet in extra veiligheid ten opzichte van het WEP-protocol, maar is niet waterdicht. In 2001, nog voordat Wi-Fi gemeengoed is, blijkt het kraken van de WEP-beveiliging erg eenvoudig: als er een bepaalde hoeveelheid verkeer is afgeluisterd kan binnen enkele seconden de sleutel herleid worden. De IEEE laat in 2004 de WEP-standaard officieel vallen wegens ‘het niet halen van veiligheidsdoeleinden’. In 2006 wordt ondersteuning voor de volledige 802.11i standaard, nu bekend als WPA2, een vereist onderdeel van het Wi-Fi-certificaat.

De provincie Limburg gaat op verzoek van Gulpen-Wittem een snelle inventarisatie plegen naar de haalbaarheid van draadloos breedband in de buitengebieden van deze gemeente. Onderzocht word of het technisch mogelijk is, hoeveel het zou gaan kosten, hoeveel inwoners zich zouden willen aansluiten en hoeveel het zou kunnen opleveren aan nieuwe bedrijvigheid. De resultaten gelden vrijwel elk andere plattelandsgemeente in Limburg.

Bron: dé Weekkrant Limburg